بـستـنی زمـستـونی آب شُدم:)

فرآمـوشم شده بودی چون من بـی معرفتم:)من خـیلی نآمـردم مـیدونم.

مـرسـی اومـدی و یآدم اندآخـتی:)هـعععـی 

یِ روزآیـی بودش ک مـیخآستم ببیـنمت اینـجوری نبود .

مجـبور نـبودم زُل بزنم بِ یِ تیکِ عکـس سیآه بآ یِ لـبخند قدیـمی خُشـک شده

لـبخندی ک تکـرآر شُدنـش فقـط تو اتفآقـی مث دیـشب امکآن پذیـزه

بچـه کِ بودم همیـشه از ایـن ستآره هآ ک هست، همه دآرن تو آسمـون و شبآ بآهآش حـرف میزنـن،دوسـت دآشتم از اونآ دآشتـه بآشـم:))))

نمـی فهمیـدم بچـه بودم:|

ولی الآن دیـگ نمیخآم،نمـیخآمـمـمـم، میـخآم ک وآقنـی دآشتـه بآشـمت،وآقنـی پیـشم پشـینی بآهآت حرف بزنم، بجآی ستآره صورت تو رو ببیـنم.

حـیف ک قـدرتو ندونستـم حـیــف:(

 فِک مـی کـردی بـستنـی زمسـتونـی دوس دآرم:)نَ اشتبآه مـی کردی:))من بسـتنـی‌زمسـتونـی ای رو دوس دآرم کِ تو برآم گرفتـه بآشی:)))

دِلـم برآت تـنگ شـده بآبآبُـزرگم:)

زندگـی اگر آسآن بود بآ گریه آغآز نمیـشد:)

اُلگـوهآیِ بــی تــر ادب D=

کلآس هآی آمـوزشـی بـرگ ریــزآن